Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν… αλλά δεν το κάνουν

Ένα από τα πιο συχνά πράγματα που ακούω από ανθρώπους είναι:

«Ξέρω τι πρέπει να κάνω… αλλά δεν το κάνω.»

Και αυτό τους κάνει να πιστεύουν ότι δεν έχουν πειθαρχία.
Ότι δεν έχουν δύναμη.
Ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτούς.

Αλλά συνήθως το πρόβλημα δεν είναι η γνώση.

Είναι η εσωτερική αντίσταση.

Γιατί κάθε συμπεριφορά που επαναλαμβάνεται, ακόμα και αν μας πληγώνει, έχει κάποιο λόγο που υπάρχει.

Ακόμα και αν δεν είναι φανερός.

Για παράδειγμα:

Η αναβλητικότητα πολλές φορές δεν είναι τεμπελιά.
Είναι φόβος αποτυχίας.

Η ανάγκη για έλεγχο πολλές φορές δεν είναι δύναμη.
Είναι φόβος ανασφάλειας.

Η υπερφαγία πολλές φορές δεν είναι αδυναμία.
Είναι τρόπος ρύθμισης συναισθημάτων.

Η αποφυγή δεν είναι αδιαφορία.
Είναι προστασία.

Όταν αρχίζεις να βλέπεις τις συμπεριφορές σου όχι σαν εχθρούς αλλά σαν μηνύματα, τότε αλλάζει ο τρόπος που δουλεύεις με τον εαυτό σου.

Γιατί δεν προσπαθείς πια να τον πιέσεις.

Προσπαθείς να τον καταλάβεις.

Και εδώ γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην προσωπική ανάπτυξη:

Πολλοί προσπαθούν να αλλάξουν συμπεριφορές χωρίς να καταλάβουν τι ανάγκη εξυπηρετούν.

Αλλά όταν αφαιρείς έναν μηχανισμό χωρίς να καλύψεις την ανάγκη από κάτω, ο άνθρωπος συνήθως επιστρέφει στο ίδιο μοτίβο.

Όχι επειδή δεν προσπάθησε.
Αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος.

Η πραγματική αλλαγή δεν είναι να πεις:
«Από αύριο θα είμαι διαφορετικός».

Η πραγματική αλλαγή είναι να ρωτήσεις:
«Τι προσπαθώ να καλύψω όταν κάνω αυτό;»

Και μετά:
«Ποιος είναι ένας πιο υγιής τρόπος να το καλύψω;»

Η αλλαγή δεν είναι θέμα δύναμης χαρακτήρα.
Είναι θέμα κατανόησης.

Όταν καταλάβεις τον εαυτό σου, σταματάς να τον πολεμάς.

Και όταν σταματάς να τον πολεμάς, αρχίζεις να συνεργάζεσαι μαζί του.

Και εκεί αρχίζουν να γίνονται οι αλλαγές που πριν έμοιαζαν αδύνατες.

Όχι επειδή πίεσες τον εαυτό σου περισσότερο.

Αλλά επειδή επιτέλους τον άκουσες.

Anthi Giokka