Η Ανθή Γιόκκα
Η γραφή για μένα δεν ξεκίνησε ως φιλοδοξία ούτε ως επαγγελματική επιλογή. Ξεκίνησε ως εσωτερική ανάγκη. Ως ένας τρόπος να σταθώ απέναντι στον εαυτό μου όταν όλα φαινομενικά λειτουργούσαν σωστά, αλλά τίποτα μέσα μου δεν ένιωθε ζωντανό.
Υπήρξε μια περίοδος όπου ανταποκρινόμουν σε ρόλους, υποχρεώσεις και προσδοκίες. Ήμουν δυνατή, λειτουργική, παρούσα για όλους — εκτός από εμένα. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα μάθει να επιβιώνω χωρίς να εκφράζομαι, να προχωρώ χωρίς να νιώθω, να συνεχίζω χωρίς να ρωτώ τι πραγματικά θέλω.
Η γραφή έγινε ο τρόπος να επιστρέψω. Να ακούσω ξανά τη φωνή μου. Να αποδεχθώ τα κομμάτια μου που είχα κρύψει για να είμαι «εντάξει». Και αυτή η επιστροφή δεν ήταν εύκολη — αλλά ήταν αληθινή.
Τα κείμενά μου κινούνται ανάμεσα στο αλληγορικό και το υπαρξιακό. Συχνά έχουν τη μορφή παραμυθιού, εικόνων ή συμβολισμών, όμως ο πυρήνας τους είναι βαθιά ανθρώπινος και απολύτως πραγματικός.
Μιλούν για τον εσωτερικό κριτή, τον φόβο της απόρριψης, την ανάγκη για αποδοχή, την ευθύνη των επιλογών μας και τη διαδικασία της προσωπικής μεταμόρφωσης.
Βιβλία & Σεμινάρια
Το Κατάστημα
Βιβλία (Λογοτεχνία - Ποίηση) &- Σεμινάρια
Άρθρα & Νέα
Οι μικρές εσωτερικές αποφάσεις που αλλάζουν μια ζωή
Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν… αλλά δεν το κάνουν
Η Δύναμη του Σκοπού και η Πειθαρχία του Χαρακτήρα
Αυθεντική Επιτυχία: Όταν Ζεις σε Ροή με τον Εαυτό σου
Οι Σχέσεις Δεν Είναι Τύχη, είναι Δεξιότητα
Το Μέλλον Που Περίμενε Την Επιλογή Σου
Η Τέχνη από τον Κόσμο των Βιβλίων μου
Όταν οι λέξεις παίρνουν μορφή...
Δημιουργίες εμπνευσμένες από τα σύμβολα και τον κόσμο των βιβλίων μου.
Καλλιτεχνική Γκαλερί
Εικόνες και αντικείμενα που γεννήθηκαν μέσα από τις ιστορίες μου.
Τι λένε για μένα!
Ένα βιβλίο που μοιάζει απλό, αλλά δεν είναι καθόλου. Με γλώσσα σχεδόν παραμυθένια, μιλά για τη σιωπή, την ευθύνη, την κρίση, το αλλού και το παρόν, με τρόπο που σε κάνει να σταθείς. Δεν σου δίνει λύσεις. Σε καλεί να μείνεις. Και αυτό είναι σπάνιο.
Το βιβλίο "Μια φορά κι έναν Καιρό" δεν φωνάζει, ψιθυρίζει. Και ακριβώς γι’ αυτό γίνεται τόσο διεισδυτικό. Η ιδέα ότι κάθε μικρό “δεν πειράζει” τραβά ένα νήμα που μπορεί να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο είναι από τις πιο δυνατές μεταφορές που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Η ενότητα με τα “Διαλεγμένα Ρούχα” λειτουργεί σαν καθρέφτης: δείχνει πώς συχνά κρυβόμαστε πίσω από σωστά λόγια και ευγενικές συμβουλές για να μη χρειαστεί να αντικρίσουμε τη δική μας πληγή.
Διάβασα το βιβλίο "Μονοπάτια της Ψυχής" σε μια περίοδο που ένιωθα αρκετά χαμένη μέσα στις σκέψεις μου και στις απαιτήσεις των άλλων. Αυτό το βιβλίο δεν με έκανε να νιώσω ότι πρέπει να αλλάξω κάτι αμέσως. Με έκανε όμως να σταματήσω λίγο και να σκεφτώ εμένα. Κάποια σημεία ένιωσα σαν να μιλούσαν ακριβώς για πράγματα που δεν είχα πει ποτέ σε κανέναν. Με βοήθησε να καταλάβω ότι δεν είναι κακό να βάζουμε και τον εαυτό μας μέσα στη ζωή μας. Δεν είναι ένα βιβλίο που απλά το διαβάζεις και το αφήνεις. Είναι από αυτά που σε κάνουν να θέλεις να κρατήσεις κάποιες φράσεις και να τις θυμάσαι.
